visie op therapie

 

 

Visie op hulpverlening

 

In de psychologie bestaan heel wat verschillende benaderingen.

Deze worden “psychologische scholen” of “psychologische stromingen” genoemd.

 

Afhankelijk van de stroming of school wordt anders naar de mens gekeken en wordt op een andere manier met problemen omgegaan.

Enkele voorbeelden:

• psychoanalytische therapie

• systeemtheorie

• gedragstherapie

• cliëntgerichte therapie

• …

 

Ik ben overtuigd dat al deze benaderingen zinvol zijn en waardevolle bijdragen hebben geleverd tot de psychologie en de psychotherapie.

 

Tegelijk ben ik echter van mening dat wanneer je als hulpverlener opgaat in één welbepaalde denkrichting, je ofwel geen volledig plaatje krijgt van de problemen, ofwel te beperkt bent in de aanpak.

 

Daarom werk ik eclectisch. Dat betekent dat ik als hulpverlener rekening houd met de bevindingen en technieken uit verschillende scholen maar mij niet bind tot één enkele richting of benaderingswijze.

 

Uit de cliëntgerichte therapie weerhoud ik voornamelijk dat de cliënt zich moet goed voelen bij de therapeut. De therapeut plaatst zich dan ook niet boven de cliënt, maar ontvangt deze in omstandigheden waarbij de cliënt zich op zijn gemak voelt en beiden een babbel hebben …

 

Uit de systeemtheorie weerhoud ik de verbanden binnen de menselijke omgeving (het gezin, de relatie, de klas, … ) Ik ben overtuigd dat mensen steeds invloed uitoefenen op mekaar.

 

Ook gedragstherapeutische technieken worden soms aangewend. Menselijk gedrag is nu eenmaal onderhevig aan leerprocessen…

 

Het psychoanalytische kader kan interessant zijn om dingen te begrijpen…

 

Ik hecht zeer veel belang aan de existentiële therapie. De manier hoe iemand in de wereld staat is zeer belangrijk. Daarenboven ga ik steeds op zoek naar de kruispunten waar de mens zelf beslissingen kan nemen in zijn wereld. De mens wordt weliswaar door tal van zaken beïnvloed, maar enkel door het nemen van eigen verantwoordelijkheid is, kan er iets veranderen aan de wereld zelf of de beleving ervan.

 

 

 

Op tv zien we vaak een karikatuur van de psycholoog of therapeut. Hij wordt dan voorgesteld als iemand die nauwelijks contact heeft met zijn cliënt. De cliënt praat terwijl de therapeut nauwelijks iets terugzegt, behalve af en toe 'hmhm'....

 

De praktijk is gelukkig meestal anders!

 

Ik probeer de begeleiding zoveel mogelijk op een gewoon gesprek te laten lijken zodat de cliënt zich op zijn gemak voelt. Daarom vindt het gesprek niet plaats vanachter een bureau, maar in een zetel, met een tasje koffie of iets fris.

 

 

Copyright © All Rights Reserved